Maar niet immuun voor liefde – 11.

Australië | Alice helemaal alleen of toch niet.

Nadat ze thuis in Dublin haar wonden heeft gelikt en met hulp van ouders en vrienden herstelt van een brute aanvaring met een Hollandse man, besluit ze op reis te gaan. Alice is ervan overtuigd dat je lesjes moet trekken uit de dingen die je overkomen, dat het geen zin heeft lang te blijven hangen in negatieve situaties en dat het goed is jezelf aan te kijken, onder ogen te zien wat je zelf hebt gedaan om in een bepaalde situaties terecht te komen.

Vastbesloten te leren andere keuzes voor zichzelf te maken vloog ze half februari naar de westkust van Australië. Ze had een jaar voor zichzelf uitgetrokken om te reizen, te werken, nieuwe mensen te leren kennen en tot rust te komen. Ze wilde een nieuwe versie van zichzelf worden.

In Perth stuit ze op een advertentie van een gescheiden man die alleen in een groot huis in een welvarende buurt achterblijft na zijn scheiding. Hij verhuurt twee kamers en is van plan op korte termijn zelf voor werk naar Melbourne te vertrekken. Alice valt voor het idee een tijd in een rustige wijk te kunnen wonen, de ruimte te hebben met slechts een huisgenoot. Ze vindt een kantoorbaan en accepteert de kamer.

But the shit hits the fan. Covid-19 wordt ook op het eiland geconstateerd. De horeca sluit, sportcentra sluiten, alle publieke leven wordt stilgelegd. Alice is alleen in Australië en heeft nog geen kans gehad een sociaal leven op te bouwen. Ze besluit niet hals over kop terug naar Dublin te vertrekken maar te blijven. Het werk van haar huisbaas in Melbourne wordt geannuleerd wat maakt dat hij thuis moet blijven. Er wordt een co-ouderschap met zijn 2 kinderen opgestart. En zo woont Alice ineens met vier vreemden in een vreemd huis in een vreemd land.

Alice en ik hebben elkaar het afgelopen jaar vaker telefonisch gesproken. Ook hebben we elkaar geschreven, persoonlijke verhalen zijn van Dublin naar Nijmegen en teruggevlogen. We hebben elkaar nog nooit ontmoet.

We kijken elkaar nu aan door ons telefoonscherm. Alice is een prachtige vrouw. Met een zachte en indringend blik vertelt ze me hoe bijzonder het is met haar nieuwe huisgenoten. ‘Ik dacht dat ik alleen wilde zijn, zou nooit vrijwillig hebben gekozen met de nieuwe huisbaas in één huis te zitten, laat staan met zijn twee kinderen en nóg een huisgenoot. Maar we koken dagelijks voor elkaar, houden elkaar in de gaten, drinken ‘s avonds nog een glaasje op het terras.  It’s just wonderful!’

Ze heeft haar kantoorbaan nog behouden en werkt vanuit haar nieuwe kamer door. Over geld hoeft ze zich dus voorlopig geen zorgen te maken. Ze denkt erover haar verblijf in Australië met een jaar te verlengen zodat ze echt kan settelen en in haar vakanties haar uitstapjes kan gaan maken. Ze praat kalm en weloverwogen, in niets hoor ik meer de verscheurde en gedesillusioneerde jonge vrouw die ik een half jaar geleden aan de telefoon had.

Als we ophangen schiet de uitdrukking What doesn’t kill you makes you stronger door mijn hoofd, wat ik meestal een tamelijke kuluitspraak vind. Er zijn veel dingen die mij niet om hebben gelegd en me misschien sterker hebben gemaakt maar me ook hebben beschadigd. Sommige ervaringen of sommige mensen had ik mijzelf liever bespaard. Alice ook. Maar ze heeft het in haar voordeel gebruikt, weet wie ze niet wil zijn, in welke situatie ze niet meer wil zitten en in welke wel, en daar zit ze voorlopig prima. Good for her!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s