Maar niet immuun voor liefde – 8.

Canada | Rebecca, Martin, moeder en de kinderen

Ik zag haar voor het laatst in Australië, toen zij daar woonde en ik bij haar crashte. Ik ging even aan de slag als schoonmaakster, reed van adres naar adres, poetste daar een ieders huis een week of drie lang tot ik weer voldoende geld had om de tank vol te gooien en door te reizen. ‘s Avonds zaten we in de tuin met goede wijn, de lage zon op onze kop. Brisbane.
Nu bellen we in via Facebook en lachen even verlegen naar elkaar. Ze is nauwelijks veranderd. Een mooi rond open gezicht, scherp getekende wenkbrauwen boven fonkelende ogen. We zijn beide twee kinderen en een stuk of wat relaties verder. Haar jongste komt op de achtergrond aanlopen, een kleine mini-zij, of ze even kan helpen met de iPad. Ze verontschuldigt zich, prutst wat aan het ding en belooft dan de kleine jongen straks te komen, eerst even chatten met Haidie.
Uit het raam laat ze me de tuin zien, die ongeveer even groot is als mijn wijk. Grote esdoorns, de grond bezaaid met goudbruin blad. Op de veranda staat een vuurkorf. Er slingeren slordig wat stoelen omheen.

Zij en haar man werken beide voor de overheid. Zij als Senior beleidsadviseur bij innovatie, wetenschap en economische ontwikkeling en hij bij het ruimteagentschap, de Canadese Nasa zeg maar. Twee jongens hollen rond in het huis, van vijf en tien jaar oud. Martin moest begin maart naar the UK voor zijn werk. Met argusogen volgde ze het nieuws. Of het wel door zou gaan? Of het wel door móest gaan? En toen hij eenmaal daar was Of hij wel thuis zou komen. Dat kwam hij maar met een snotneus en een gloeiend voorhoofd. In de tussentijd ging haar werk gewoon door, en was ze gepromoveerd tot thuisjuf voor haar twee jongens. Aanpoten dus. Niet ongewenst dat moeder op de stoep stond om te helpen.

Met moeder van achterin de zestig in huis moest Martin in quarantaine in eigen huis en dus werd de kelder in orde gemaakt zodat hij gebruik kon maken van een eigen keuken, een eigen badkamer. Ik ken Rebecca als een slimme, doortastende vrouw en zie zo voor me hoe ze de boel had georganiseerd. Een strakke planning op het whiteboard voor de kinderen, een geïmproviseerd appartement in de kelder voor haar man. Zelf aan het werk. Ze schatert als ik haar vertel dat ik ga schrijven over hoe ze haar man twee weken heeft opgesloten in de kelder, dat ik er misschien de krant wel mee haal. Gierend schudt ze haar hoofd. Hij mocht wel aan schuiven hoor bij het eten, zegt ze, alleen niets aanraken, en na het eten hup weer naar beneden.

Inmiddels zijn de twee weken voorbij. Iedereen is gezond. De kinderen spelen veel buiten met de buurkinderen. Ze snappen dat ze ten allen tijde twee hockeysticks afstand moeten houden van elkaar en daar is gelukkig volop ruimte voor.

but not immune to love – 8.

Canada | Rebecca, Martin, her mom and the kids

I last saw her in Australia when she lived there and I crashed with her. I went to work as a cleaning lady, drove from address to address, cleaned everyone’s house there for about three weeks until I had enough money again to fill up the tank and travel on. In the evening we sat in the garden with good wine, the low sun on our heads. Brisbane.

Now we call in via Facebook and shyly laugh with each other. She has hardly changed. A beautiful round open face, sharply drawn eyebrows above sparkling eyes. We are both two children and some relationships further on. Her youngest one comes running into the background, a little shy, asking if she can help with the iPad. She apologizes, tinkers a bit with the thing and then promises the little boy  she will come, but first a chat with Heidi.

Out the window she shows me the garden, which is about the same size as my neighborhood. Large Maple trees, the ground dotted with golden-brown leaves. On the porch is a fire firepit. Around it are some chairs.

She and her husband both work for the government. She’s a senior policy advisor on innovation, science and economic development and he’s with the space agency, Canada’s version of NASA, so to speak. Two boys are running around the house, five and nine years old. Martin had to go to the UK in early March for his work. She followed the news with suspicion. Whether the trip would continue? If it had to go through? And once he was there, whether he would make it back home. He returned with a mild scratchy throat.. In the meantime, her work continued and she was promoted to homeschooling teacher for her two boys. Feeling quite shut in. Fortunately her mother was there to help.

With her mother of sixty-seven years in the house Martin had to be quarantined in his own house, so the basement was cleaned up so he could use his own kitchen, his own bathroom. I know Rebecca as a smart, determined woman and see for myself how she had organised things. A tight schedule on the whiteboard for the children, an improvised apartment in the basement for her husband. Working on her own. She laughs when I tell her that I’m going to write about how she locked her husband in the basement for two weeks, that I might get into the newspaper with it. Laughing, she shakes her head. She says he was allowed to join the family for dinner, only not to touch anything, and after dinner he would go back downstairs.

Meanwhile the two weeks are now over. Everyone is healthy. The children play a lot outside with the children next door. They understand that they have to keep two hockey sticks away from each other at all times and fortunately there is plenty of room for that.

Translated with http://www.DeepL.com/Translator (free version)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s