Maar niet immuun voor liefde – 7.

Nederland | Ikzelf, de Liefde, het kind, haar vader, het andere kind, zijn meisje, de hond en haar verloren zusje

Ik had mij teruggetrokken in een schrijvershuis om de laatste hand te leggen aan mijn nieuwe dichtbundel in de week dat de pleuris langzaam maar zeker Nederland binnenviel. Mijn lief drukte me ’s avonds aan de telefoon op het hart een keer naar het nieuws te kijken omdat ik daar wellicht een verklaring zou vinden voor de stille straten in Watou, waar ik verbleef. Toen ik thuis kwam op vrijdag de 13e ontving ik een bericht van mijn ex-man die liet weten dat de kinderalimentatie wellicht op zich zou laten wachten deze maand, door de cornonacrises was er aardig wat werk geannuleerd. Twee uur laten werd in een stroom aan mailtjes mijn hele agenda schoongeveegd. Het was duidelijk.

Mijn lief en ik reizen al een jaar tussen Amsterdam en Nijmegen heen en weer. Nadat mijn dochter vorig jaar zomer besloot voltijds bij mij te willen wonen, werd het lastiger om nog weekendjes in Amsterdam te verblijven en dus komt hij vaker hierheen dan dat ik daarheen ga. Ze kunnen het goed vinden; de dochter en de Liefde en dat maakt mij blij hoewel ik de kinderloze weekenden in Amsterdam mis, maar goed, het zal niet zo heel lang duren voordat mijn nu vijftienjarige dochter mij het huis uitkijkt en hoopt op weekenden alleen thuis. Nu echter nog niet en dus besloten we de eerste crisistijd, die we na het Boekenbal allebei snotverkouden ingingen(!) samen door te brengen. We waren nog niet eerder langer dan een dag of vijf aaneengesloten bij elkaar geweest. Nu nam hij een weekendtas mee met voor twee weken schoon goed, richten we een werkkamertje in in het washok, veegde ik wat lades schoon in mijn kledingkast en maakten we afspraken over de huishoudelijke taken en de boodschappen. Het was net echt.

We besloten twee weken alle contacten tot een minimum te beperken. Terugkijkend op het Boekenbal, waarbij we het nogal dolletjes hadden gemaakt, Jan en alleman hadden gesproken en omhelst en uren lang dicht opeengepakt hadden staan dansen, leek de kans dat we besmet waren ineens niet zo klein.

Er ontstond een fijn dagritme van werken, dollen, fietsen, zwemmen, werken, uitgebreid koken, huiswerkbegeleiding, wandelen, borrelen, spelletjes doen en filmpjes kijken. We hielden elkaar nauwlettend in de gaten maar er ontstond geen koorts en de snotneuzen droogden op. Mijn dochter hield óns nauwlettend in de gaten en merkte scherp op dat de dagen op rij werden afgesloten met een biertje in de tuin en een flesje wijn bij het eten. Of we het zelf normaal vonden dat we ineens iedere dag dronken. Oja. Nee dus. Bedankt. Sorry we vergisten ons even tussen coronacrisis en zomervakantie!

Vlak voor de crisis hadden we net samen besloten een puppy op te vangen die vanuit Spanje naar Nederland zou komen. We kregen filmpjes doorgestuurd van het opvangadres daar die haar nu niet konden brengen. Als er een filmpje binnen komt, lassen we regelmatig een gezamenlijk kijkmoment in. Zo komen ook de berichtjes binnen van zoonlief (20) die zich met zijn meisje heeft verschanst in hun studentenhuis. Er zijn ergere tijden voor jong verliefde stelletjes die niet veel meer nodig hebben dan elkaar. Van anderhalve meter afstand is absoluut geen sprake.

Vorige week brachten we de Liefde met de auto terug naar Amsterdam, om de post te bekijken en de planten water te geven. Eenmaal daar besloten we dat ik alleen met de dochter zou terugrijden om haar een paar dagen alleen met moeder te gunnen. Wij hebben elkaar gevonden, en zij hebben elkaar gevonden maar het is voor een kind toch anders als een van de ouders ineens een nieuwe figuur het huiselijk hol in sleept. Ze zijn matties, maken lol, hij helpt haar met haar huiswerk, ze hebben hun eigen taaltje. Ik zie hoe ze langzaam maar zeker aan elkaar gehecht raken en dat ontroert me, maar ze maakt me ook duidelijk dat het háár huis is en dat ze de ruimte nodig heeft om soms zonder anderen te zijn. Begrijpelijk. In de dagen dat we met z’n tweeën waren, kroop ze weer bij mij in bed.

Ik zie mijn dochter op een totaal nieuwe manier. Ik begrijp ineens de worstelingen op school omdat ik nu voor mij ogen zie gebeuren hoe haar spanningsboog na pak-em-beet-vijftien minuten breekt, hoe ze opleeft als ze veel kan bewegen, hoe lastig ze het vindt alleen te zijn. De Liefde en ik vinden een nieuwe vorm in het echte leven. Eén dat niet meer van de plezieruitjes aan elkaar hangt maar ineens ook gaat over geldzorgen, kinderen opvoeden, boodschappen en wie maakt de wc schoon en ik houd van dit echte leven. Er is veel en intens contact met mensen om ons heen, en ook wanneer het minder is voel ik mij ontzettend in verbinding. Niet alleen met de mensen in mijn leven maar met de mensen overal. Ik volg hoe het ons vergaat, ons allen. Het maakt dat ik soms zit te slikken bij het journaal, dat ik mij eens te meer realiseer hoe goed ik het getroffen heb, hoe omringd ik ben en hoe werkelijk de overgrote meerderheid van de mensheid deugt, ontzéttend deugt en dat is winst!

One Reply to “Maar niet immuun voor liefde – 7.”

  1. Dank je mvr grof van koren, had ik net even nodig gevoel plopt nu op. Weer een fijne om te lezen, heel veel liefde en de meeste mensen deugen inderdaad.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s