Schaamte

Schaamte

Mijn broer nodigt mij uit voor een avondje sauna. Dat doet hij regelmatig; mij uitnodigen. Hij is dol op mij en zich bewust van het feit dat mijn financiële situatie, laten we het noemen, on-sta-bie-ler is dan de zijne, en dus nodigt hij mij uit.

Ik accepteer de uitnodiging. Ik ben dol op mijn broer en dol op een saunabezoek. Een combinatie van die twee is dus logischerwijs een favoriete avondvulling.

Liever heb ik het echter omgekeerd; dat ik hém zou kunnen uitnodigen. Iemand uitnodigen, trakteren, geeft mij altijd een heel fijn gevoel. De boodschap is: het gaat mij goed en dat deel ik graag met jóu! Hoezee!

Iets aannemen geeft mij doorgaans óók een fijn gevoel. De boodschap is dan: het gaat de ander goed en die wil dat met míj delen! Nog meer Hoezee!

Maar van iets aannemen omdat het anders niet kan doorgaan, of iets aannemen nadát ik erom heb moeten vragen, kruip ik doorgaans het allerliefste in een holletje. Van de boodschap blijft weinig meer over dan: Heidi is een grote prutser. Boehoe!

Ik ben opgegroeid met de gedachte dat hard werken belangrijk is, geld verdienen een noodzaak en dat wie je bent af te meten is aan wat je aan de wereld laat zien. Die tekst is me niet zo letterlijk gevoerd, maar dat is wel mijn interpretatie geweest.

Mijn leven lang worstel ik al met de intense behoefte om ten volle uit te kunnen zijn wie ik ben en daarin zo min mogelijk concessies te doen. Ik ben er zo één die roept; ik moet mijn hart volgen. En wie wordt er nou niet onpasselijk van dat soort teksten? Maar ík ben er dus zo een. Maak regelmatig beslissingen die allerminst praktisch zijn, die mij beslist geen aanzien of respect opleveren en nóg minder geld. Ik maak die beslissingen omdat het nu eenmaal niet anders is met Heidi Koren. Dit is het en zo moet het dus maar. Tja. Wie daar wat van vindt, mag het zeggen.

De beslissingen die ik neem, zijn allemaal terug te voeren op óf de intense behoefte om te schrijven óf de innerlijke noodzaak mijzelf en de ander op geen enkel vlak te verloochenen.

Wonderlijk is, dat hoewel ik ten zeerste geloof dat dit précies is hoe ik in mijn leven wil staan, de schaamte die mij overvalt als ik weer eens in mijn hemd sta. Ik ben dus in staat ergens volledig achter te staan maar mij evengoed te schamen voor de consequenties hiervan. Dat bevreemdt mij. Let op:

Ik heb de vaders van mijn beide kinderen verlaten. Dus ja, inderdaad: ik heb twee kinderen van verschillende vaders. Ik heb een carrière opgezegd om boekverkoper te worden waarmee ik tien jaar lang een tientje per uur heb verdiend. Ik heb géén universitaire,- of hbo-studie afgerond. Er liggen twee romans in mijn bureaulade die niet lijken te worden uitgegeven. Van mijn wel uitgegeven bundel heeft vrijwel niemand gehoord.

Allemaal zaken waarvoor ik mij in meer of mindere mate schaam, terwijl ik ze exáct zo nog eens zou doen als ik opnieuw voor de beslissing zou staan.

De wekker gaat om acht uur. Om negen uur word ik verwacht aan de rivier voor De Duik. J. en komen om beurten naar elkaar toe. Deze week is het mijn beurt om door de polder naar haar kant van de rivier te rijden. Ik ben echter gisteravond laat thuis gekomen uit de sauna terwijl de laatste 15 km van mijn rit het alarmerende lampje op mijn dashboard al brandde. De tank is leeg. Er staat nog twee euro vijfenzestig op mijn rekening. (een goed bedrag om je voor te schamen.) Ik gokte erop dat het goed zou gaan en dat is ook gebeurd.

Vanaf zeven uur lig ik al naar de rabo-app te staren om te zien of er een wonder zal geschieden, wat níet het geval is. Ik zal J. moeten vragen of ze mijn kant uit wil komen maar weiger nog. Ik overweeg haar een appje te sturen met: wil je naar mij komen, ik heb panne, want ik schaam mij zo hard voor het feit dat ik het wederom eens niet voor elkaar heb. Maar bij de gedachte dat ik dan ook nog eens tegen haar lieg, word ik waar mogelijk nog kleiner dan ik mij al voel en dus besluit ik te sturen: er staat geen geld op mijn rekening en de tank is leeg. Kun je naar mij komen? Ze antwoordt met een duimpje. Ik druk mijn telefoon uit, schiet in mijn joggingbroek en fiets naar de rivier.

Het water staat hoog. Alles is grijs. Mijn hoofd, de lucht, het water. J. komt aanlopen. We lopen zwijgend naar ons plekje dat is verzopen. Er is geen sprake meer van strand. De weide gaat zonder aankondiging over in rivier. We kijken in de drab en zuchten. Mijn kop klopt. Ik weet niet of het betekent; pas op gevaar, ga dat water niet in, of; schiet een beetje op en ga dat water in. Ik besluit tot dat laatste en kijk naar J.

We kleden ons uit en lopen door de drek het bruine soepje in. Ik doe net of het heel normaal is, dat doe ik wel vaker als ik niet weet wat ik van mezelf vind. Ik loop door, een beetje als Virginia met haar stenen in haar mantel. Zo kun je je wel eens voelen. Ik niet natuurlijk. Kopje onder. Kopje weer boven. Goddomme lekker eigenlijk. Nog een keertje. Mijn mondhoeken krullen. J. is gewoon weggezwommen. Die doet helemaal net of het zomer is. Ik lach om haar. Ze is fantastisch. Over een ander hoef je nooit uit te leggen waarom iemand fantastisch is. Dat hoef je niet te meten, het is gewoon een feit. Bij mijzelf heb ik altijd lijstjes nodig. Lange lijstjes vol dingen die ik goed kan en die van waarde zijn voor de wereld om te snappen dat ik ook fantastisch ben. Vaak lukken dat soort lijstjes dus niet. Dan doe ik maar alsof. Misschien doen de meeste mensen dat wel. Dat we ons schamen voor al die dingen waarin we dus niet uitblinken daar hebben we het liever niet over. Ik moet dat dus wel. Vanaf nu wel vaker waarschijnlijk. Daar gaan we weer. Ik heb weer iets nieuws gevonden waarmee ik mij waarschijnlijk ongekend impopulair zal maken. Hoezee.

2 Replies to “Schaamte”

  1. Lieve Heidi, kop op, Houdt Dapper Vol (HDV, vroeger majorettescorps- en drumband in de Haagse Schilderwijk) en ook voor jou zal de zilvervloot eens binnenlopen. Maar je moet dan wel twee dingen nalaten: 1. Zwemmen in dat vunze Waalwater met hele enge ziektekiemen erin en 2. Drap niet met een p schrijven. Beter is met b. Dat laatste kun jij nog heel makkelijk in je geheugen internaliseren.

    Ga door tot ze allemaal aan je voeten liggen en maar één verlangen kennen: je nieuwe boek.

    Hartelijke groet,

    A.D.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s