Verwachtingen

We rijden langs de Duitse Noordzeekust. Het landschap is tijdloos.

De mensen hebben hier de Tweede Wereldoorlog niet eens gemerkt, merkt mijn lief op. Ik denk dat ze af en toe naar buiten keken en zich afvroegen wat die drukte was in de lucht. Ik denk het ook. De vooroorlogse boerderijen zijn intact, het land ligt er prachtig bij. Prachtig maar droog. Het is heet, maar met het zeewindje prima te doen. We toeren wat, brullen Hazes mee, kletsen bij en houden onze kop een beetje. Rechts van ons de dijk, waarachter de Noordzee zich schuil houdt. Ik rijd. Hij zit naast me. Meer is er niet nodig

Het is vroeg op de middag. De Noordzee heeft zich teruggetrokken. In Engeland hebben ze nu water, maar aan onze kant is de zee ver te zoeken. Een grote bak blubber zo ver het oog reikt. Iedere keer als er een pad naar zee gaat, sla ik hem in. Ik blijf het gevoel houden dat nu, als ik het nu doe, we de auto parkeren onderaan de dijk, de dijk oplopen, we toch zeker moeten kunnen uitkijken over een prachtig verlaten strand, met zee. We zullen plonzen en in het zand liggen. Ik doe het weer. Hij kijkt mij ongelovig aan, maar ik kan het niet laten, zolang we rijden in dit landschap en aankijken tegen die dijk blijf ik denken dat daarachter een blauwe zee en een wit strand op ons ligt te wachten.

Ik parkeer de auto naast twee Chinezen die met open portieren naar de radio zitten te luisteren. Toen had ik het al moeten weten natuurlijk. Nee echt, zeg ik nog, nú is er zee. Ik neem het strandlaken mee, een fles water en twee appels en sjouw voor hem uit de dijk op. Eenmaal boven blijven we naast elkaar staan. Blubber zo ver het oog reikt. Blubber links, rechts en voor me. Blubber tot halverwege Engeland. Op het plaatje zag het er anders uit. Ik zucht. Laat maar dan.

We toeren door Groningen terug. Er zit nog niemand op ons te wachten. Niemand weet waar we uithangen en de telefoons staan uit. We stoppen bij plaatsnaambordjes die onze nieuwsgierigheid wekken, plekken die zowaar op de Werelderfgoedlijst blijken te staan, en verwonderen ons. Nu we de zee zijn vergeten, blijken we weer prima in staat ons te laten verrassen. Beetje huisjes kijken, koffie drinken op een pleintje, we schakelen moeiteloos over op de wijn, plakken er nog een nachtje aan. Geen zee. Geen verwachtingen. Wat een feest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s