De #after-me-too-man

Ik zit in de bieb te werken. Het is warm en druk. Vroeger was het hier muisstil, dat is allang niet meer zo. Tegenwoordig klinkt er van alle kanten getik, gekras en geklak maar ook gepraat, gelach en geroep. Als ik mijn oortjes uitdoe hoor ik drie verschillende talen om me heen. Ik kan geen drie verschillende talen gebruiken en prop ze snel weer terug op hun plek. Ik luister naar Simeon ten Holts Canto Ostinato. Het repetitieve van het stuk brengt me heel makkelijk in een diepe concentratie.

Als ik uit die hyperfocus stap om koffie te gaan halen, glijd ik zo hopsakee over mijn eigen schoenen de bieb in. Gelukkig draag ik een zomerjurkje zodat ik op mijn allercharmantst wijdbeens de gladde vloer af kan zeilen. Een beetje beduusd blijf ik zitten. Snel opstaan en net doen of het de bedoeling was, heeft geen zin; de hele bieb kijkt me met open mond aan. Het is nu ineens wel erg stil. Ik trek onhandig mijn jurkje naar beneden.

Er staat een man voor me. Hij kijkt op me neer, maar glimlacht vriendelijk. Gaat t? vraagt ie. Ik knik. Mijn wangen kleuren. Ik wou dat ik iets minder vaak publiekelijk onderuit ging, of dat ik charmanter kon vallen óf dat ik zoals andere vrouwen, normaal op hakken kon lopen zonder daarbij om de zoveel meter door mijn enkel te knikken om daarbij de koffie in mijn decolleté te gieten. Maar goed, dat is een zorg voor later. Ik stuntel overeind. De lelijke spatader op mijn bovenbeen is daarbij goed zichtbaar. De meneer steekt zijn hand uit om me overeind te trekken en laat hem onmiddellijk weer los als ik recht ben. Hij doet een stap naar achteren. Ik herken het gedrag onmiddellijk. Het is het #metoo-effect van de lieve, zorgzame, ietwat laffige man. De man die zich sinds metoo bij iedere beweging die hij in de buurt van een vrouw maakt, afvraagt of hij het nog goed doet, of hij niet te dichtbij komt, of hem niets kan worden aangerekend. Hij zal het niet in zijn hoofd hebben gehaald over de grenzen van een vrouw te gaan, ook niet voor metoo, en nu net zo min. Maar nu durft hij ook niet meer te vertrouwen op zijn eigen gezonde inschattingsvermogen en dus houdt hij afstand. Jammer. Ik ben net publiekelijk onderuit gegaan en heb daarbij zowel mijn ego als mijn knie bezeerd. Ik had het heerlijk gevonden als iemand even een arm om me heen had geslagen, iets liefs tegen me had gezegd en me op koffie had getrakteerd. Ik zou me niet aangevallen, bedreigd, geïntimideerd of respectloos behandeld hebben gevoeld, waarschijnlijker is dat het me zo vrolijk zou hebben gemaakt dat ik in een schaterlach mijn koffie zou hebben omgestoten. Die zou ongetwijfeld over de hand van de meneer zijn gegaan. Waarschijnlijk had hij dan een tweedegraads verbranding. Hij zou me hebben aangeklaagd voor mishandeling; ieders dag weer naar de klote. Ik kan beter alleen gaan inderdaad. Mmm lekker, koffie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s