Privé

De laatste maanden word ik in toenemende mate door vreemden aangesproken op mijn privé leven. Zo kwam er bijvoorbeeld een klant in de boekhandel waar ik werk, naar me toe om me te vragen hoe het met mij en de minnaar gaat. Een ander legde bemoedigend een arm om mijn schouder: jij hebt het toch ook maar zwaar, zei hij. Het duurde even voor ik in de gaten had dat hij refereerde aan mijn laatste blog en niet aan mijn door hooikoorts bloeddoorlopen ogen. Of wellicht dacht hij dat het één verband hield met het ander. Regelmatig krijg ik appjes van een vaste klant uit dezelfde boekhandel die me laat weten dat hij het gevoel heeft me volledig te kennen. Ik heb dan geen idee wat ik daarop moet antwoorden en blijf meestal stil.

Vrienden komen eten. Het is vrijdagavond, de zon schijnt nog volop. We zitten in de tuin met een zomerse salade en een fles vette Chardonnay. Sinds mijn scheiding drie jaar geleden, spreken we elkaar minder frequent. Vroeger gingen we erop uit, twee gezinnen met kinderen in dezelfde leeftijd. Huisje huren in Drenthe en een weekend lang wandelen, koken en wijn drinken. Met twee stationwagens naar Zuid Frankrijk rijden om daar exact hetzelfde te doen. Je kent het wel. Het waren goede tijden. Tegenwoordig werken we allemaal veel en hard om de stilte in huis, na het vertrek van de kinderen een beetje draaglijk te houden. Nu eten we weer eens samen, met zijn drieën.

Vind je het niet lastig dat iedereen nu voortdurend alles van je weet, vraagt hij. Ik slik de wijn weg en staar hem aan. Ik had de vraag van hem niet verwacht. Hij is muzikant, staat voortdurend teksten te brullen voor honderden mensen. Ik ben me nooit zorgen gaan maken over hun huwelijk als ik hem hoorde zingen over andere vrouwen of verlaten worden, omdat ik weet dat liedjes niet persé autobiografisch zijn.

Ik heb net Hallo Muur uit van Erik Jan Harmens (goed gespeld), een prachtig boek waarin de ik-persoon in rap tempo een behoorlijke alcoholist wordt, daartegen vecht en het overwint. De auteur heeft geen geheim gemaakt van het feit dat hijzelf alcoholist is die al geruime tijd droog staat. Toch staat voorop het boek niet het woord: autobiografie gedrukt en dat snap ik. Ik vermoed dat de auteur gebruik heeft gemaakt van de feiten die zich werkelijk in zijn leven af hebben gespeeld, maar dat hij zich tevens de vrijheid heeft gepermitteerd om er een goede roman van te maken en dus af te wijken van de letterlijke waarheid. Zo werkt dat. Schrijven is liegen, zeg ik regelmatig tegen mijn klasjes, daarom is het ook zo leuk.

Natuurlijk maak ik gebruik van alles wat zich in mijn echte leven aandient. Ik zou wel gek zijn als ik al dat materiaal terzijde zou schuiven, maar ik ben geen journalist die zo objectief mogelijk de feiten weergeeft. Ik ben schrijver. Ik mag liegen. Ik mag de boel verdraaien, ik mag vertellen dat er vrijdag vrienden kwamen eten terwijl dat in werkelijkheid twee maanden geleden was en dat doe ik ook.

Ik had een date. Of ik zou een date hebben. De date appte een uur voordat we het terras zouden opduiken af. Ik vermoed dat hij mijn blog had gelezen en al dacht me te kennen. Of geen zin had in de volgende blog tevoorschijn te komen. Misschien dacht hij mij betrapt te hebben; aha, ze heeft ook nog een minnaar! Maar je kent me niet. Je kent mijn blog. Wie me echt wil leren kennen moet daar iets meer moeite voor doen, en trouwens; dat mág niet zomaar iedereen!

One Reply to “Privé”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s