Buiten spelen

We liggen in de hangmat, vriendin M. en ik. De zon stelt zich behoorlijk aan. De kinderen komen af en toe vertraagd voorbij, met elkaar, met de hond, met ijsjes. Vannacht hebben we het half vier zien worden, daar zijn we zelf nog van onder de indruk. We zwieren een beetje heen en weer in die hangmat, vragen ons af waarom niemand óns eigenlijk een ijsje komt brengen.  Maar dat soort vragen laten zich niet beantwoorden.

We zijn allebei zelfstandig ondernemers in de creatieve sector. Ik kan die zin op geen enkele manier creatief verwoorden.  Als iemand zichzelf creatief noemt, krijg ik meestal jeuk. Creatief wordt nogal eens geassocieerd met kunst, met kleurtjes, met lettertjes en dat is ook niet zo gek, maar wel bijzonder weinig creatief.

De directeur van een basisschool waar ik les geef, vroeg mij onlangs om op papier te zetten welke vaardigheden de kinderen tijdens mijn poëzieles ontwikkelen. Ik noem mijn lessen poëzielessen omdat scholen graag budget vrijmaken voor een beetje creativiteit. Eigenlijk geef ik les in creatief denken en gebruik daarbij poëzie als middel. Maar als ik de kinderen ga vertellen dat ik ze wil leren creatief te denken en hoe dat moet, heb ik meteen alle mogelijkheden tot creatief denken afgesloten, dus zeg ik dat niet. Ik zeg: we gaan dichten.

Hoe dan? Vragen ze me.

Bedenk dat zelf maar, roep ik dan. En dat doen ze dan. Heel creatief.

Bij het uitschrijven van de leerdoelen van mijn poëzielessen, kan ik zo alle 21-eeuwse vaardigheden aftikken. Dat is geen verrassing voor mij; ik heb erover nagedacht. Voor ik het stuk door mail naar de directeur schrijf ik er wel onder: willen jullie de kinderen niet vertellen dat we dit aan het doen zijn, want dan ben ik ze onmiddellijk kwijt. De directeur belooft het.

Ik vertel erover aan M. terwijl we steeds dichter tegen elkaar aan schuiven en niet de moeite nemen de hangmat eerlijk te verdelen. Ze heeft een werkplaats, vriendin M. zo eentje waar je waanzinnig uit je plaat in kunt gaan, omdat je er nagenoeg alles kunt doen: timmeren, schrijven, stempelen, drukken, knippen, plakken, lezen, je bek een beetje houden, dansen, koken en wat al niet meer. Als ze het in haar hoofd zou halen, vaardigheden en competenties toe te gaan schrijven aan wat je in die werkplaats van haar allemaal kunt leren, zou ik er onmiddellijk nul komma nul zin in hebben mij die eigen te maken. Dat snapt zij maar al te goed. Daarom trekt ze me uit die hangmat en zegt alleen maar; kom we gaan spelen. En dat doen we, lekker creatief.

 

 

One Reply to “Buiten spelen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s