Niet gek

We zaten in de auto, de dochter en ik, en brulden keihard met Skyradio mee. De zon scheen hard. De raampjes waren opengedraaid. Ineens zet ze hem uit en slaat me op mijn knie. Doe normaal, sist ze. Langs de auto fietsen twee jongens uit haar klas. We zijn in het stadium dat we nog wel samen gesignaleerd kunnen worden, maar alleen als ik normaal doe. Ik weet niet altijd hoe dat moet. Oh jezus, zegt ze, haar handen voor haar gezicht slaand, ze zíen ons! Ik weet dat ik het nu niet moet aanzetten, dan praat ze een uur niet meer met me, en rijd rustig door. De jongens zijn veel te druk met elkaar.

Vind je hem leuk? vraag ik .

Hem? Nee, ben niet gek! Natuurlijk is ze niet gek, dat was me allang opgevallen.

Ik zou niet willen dat jij en papa weer  bij elkaar komen, merkte ze op nadat het een tijdje stil was.  Het kwam uit het niets. Ik was blij dat we het daarover eens waren. Het had even geduurd. Haar vader en ik zijn nu drie jaar uit elkaar. De overgrote meerderheid van het gezin is gelukkiger sinds de scheiding.

Oh nee? zei ik, ik hield de opluchting een beetje voor me. De tijd dat ze er anders over dacht en me dat met enige regelmaat voor de voeten had geworpen, lag me nog vers in het geheugen. Het was ook allemaal mijn schuld geweest natuurlijk.

Maar ik wil nu dat er niks meer verandert zo lang ik thuis woon. Aha, dát was het punt.  Dat snapte ik wel. Ik had zelf ook een beetje de buik vol van de heftigheid aan gebeurtenissen van de laatste jaren. Soms moest je even stilstaan.

Dus we gaan niet meer verhuizen? Ze schudde haar hoofd resoluut. Nee. Ik ben ook geen verhuizing van plan, al moet ik bekennen dat ik droom van een eigen huis, eentje dat ik werkelijk heb uítgezocht omdat ik er wíl wonen, niet omdat ik nergens anders naartoe kan. Eentje zonder buren. Eentje met voldoende muren om al mijn kunstwerken aan op te hangen. Natuurlijk ben ik niets dan dankbaar voor het huisje waar we nu wonen, maar dromen moet je houden.

Ik kon het niet nalaten haar even te testen: Dus ook niet als ik een mooi huis kan kopen in het bos, met ruimte voor een hangschuurtje en een zwembadje in de tuin, begrijp ik? Ze is even stil. Die mondhoeken van haar krullen zo leuk. Ze krijgt dan twee kuiltjes in haar wangen. Ze blijft bij haar standpunt.

We zijn onderweg naar vriend F. F. is de moeder van zijn twee dochters ook kwijtgeraakt, zoals ik de vader van dochter kwijtraakte. Alsof je een fietstochtje gaat maken en halverwege ineens merkt dat de jongste haar beer is verloren. Je fietst het fietspad af en nog eens, maar komt de beer niet meer tegen. Gewoon verloren en je hebt het te laat ontdekt.

Als we met z’n allen bij elkaar zijn, vriend F, zijn meiden en de dochter en ik, stellen de meiden minstens één keer voor dat we gaan trouwen, vriend F en ik.

En als ik nou met F trouw en we gaan met z’n allen wonen? Ze grijnst me aan.

Het gezin van F. en het mijne zouden probleemloos in elkaar kunnen schuiven. We zouden zelfs in zijn huis passen. We kunnen tegen elkaar aan hangend op de bank een film kijken, samen koken, wandelen, een duik nemen, goeie gesprekken voeren, onze kop houden, zijn het eens over de opvoeding van de kinderen. Alle ingrediënten om samen een gezin te runnen zeg maar, maar we zijn niet verliefd, of dan toch tenminste niet op elkaar. Ze schudt haar hoofd, nee niet met F. zegt ze, jullie zijn niet verliefd. Ze kent het belang van verliefdheid natuurlijk allang. Ze is niet gek.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s