Tinder

Na een aantal dagen opgesloten te hebben gezeten in mijn schrijfhok om de eerste versie van mijn afstudeerwerk voor de Schrijversvakschool afgerond te krijgen, installeerde ik gisteravond Tinder op mijn telefoon. De schaamte overviel me direct, dus toen werd het pas echt interessant.

Ik schonk mezelf een groot glas witte wijn in en nestelde me op de bank. Ik had Tinder tot nog toe gemeden. Ok toegegeven, ooit een keer eerder geïnstalleerd, daar een vette date uitgehaald die meteen uitliep op een romance, die liefde bleek en eindig en verwijderbaar. Dat was al weer lang geleden. Ik beschouw mijzelf niet als iemand die op zoek is naar een nieuwe liefde in haar leven, dus waarom dan toch Heidi? Waarom?

Het instellen van mijn profiel op zich vond ik al een akelige bezigheid. Nu moest ik ineens bewust gaan nadenken wat ik dan zocht, als ik dan toch iets zocht. En hoe wilde ik mijzelf tentoonspreiden, nog vreselijker. Een mooie foto geeft me altijd de zenuwen omdat ik dan hoogstwaarschijnlijk ontzettend teleurstel in het echte leven. Maar er is geen goede reden te bedenken om een stomme foto van jezelf de wereld in te sturen. Als dat klusje is geklaard, krijg ik vanzelf te zien wie er allemaal beschikbaar is. De schaamte groeit me tot over de oren. Dat ik al die mannen zomaar zit te bekijken en ze één voor één het beeld uitveeg, geeft me een akelig gevoel. Ik ben me er ook nogal van bewust dat ikzelf dus ook zo in beeld ben. Alsof ik naakt door de stad loop met een bord boven mijn blote billen: wie wil mij?

Uiteraard kom ik vrij snel mijn ex tegen. De man die ik zo lang mijn liefje noemde, met wie ik een leven heb gedeeld, die biedt zich hier dus ook aan. Ik weet dat het voyeurisme voor veel mensen een aantrekkelijke bezigheid is, maar ik voel me er uiterst ongemakkelijk bij. Heb bijna de neiging om alle bekenden die ik tegenkom op te bellen om sorry te zeggen: sorry lieve die en die dat ik je tegenkom, zullen we voor altijd doen alsof we elkaar niet hebben gezien?

Want nu weet ik dus iets van een ander wat ik eerder niet wist, namelijk dat diegene op zoek is naar iemand. Ik weet het nu van de man die in het filmhuis werkt, van een vaste klant in de winkel, van mijn ex man, van de directeur van een bouwbedrijf, van die gast die ik zo vaak zie fietsen. En wilde ik dat nou persé weten? Nee niet persé, of dan in elk geval niet doordat ze nu allemaal een bord om hebben hangen waarop beschikbaar staat. En erger nog, al die mannen denken nu ook van mij dat ik beschikbaar ben. Maar ik wil helemaal niet beschikbaar zijn! Alsof iemand ons nu zo bij elkaar zou kunnen zetten; zo dat ook weer geregeld. Ik krijg er jeuk van.

Aan het einde van de avond krijg ik een bericht van Tinder dat meer dan 99 mannen me leuk vinden, als ik nu upgrade kan ik meteen zien wie het allemaal zijn. Dan kan ik mijzelf een hoop tijd besparen en direct uitzoeken wie ik het liefst heb voor Pasen. Ik verwijder de app, maar niet voor ik die ene gast even mijn nummer heb gegeven. Dan ga ik nog even de tuin in om naar de sterren te kijken. De lente hangt in de lucht. Dat zal het wel zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s