Laat je raken

 

Soms heb ik een flink stuk hout nodig om even open te barsten. Zo gaf de grote eik waar ik tegenaan liep twee jaar geleden, het startschot van mijn burn-out. Deze week liet ik een houten plank op mijn hoofd vallen en kon ik eindelijk huilen. Nou ben ik een redelijk goede huiler, moet ik bescheiden toegeven. Ik laat mij graag en goed raken, zoveel wist ik al. Maar soms gebeurt er iets waar je toch alleen maar van kunt stilvallen.

De plank lag bovenop een boekenkast op me te wachten en twijfelde geen milliseconde toen ik een klein tikje tegen de kast gaf. Hij kwam met het stalen hoekje op mijn slaap terecht. Auw.

Ja inderdaad, het deed verdomde pijn en even zag ik sterretjes maar de tranen die voluit kwamen op de fiets naar huis hadden niets meer te maken met de bonzende koppijn. De tranen gingen heel ergens anders over. Ik wist zelf direct waar ze vandaan kwamen en was blij dat ze eruit kwamen. Ik was weer eens geraakt, niet alleen door de plank.

Een paar dagen later liep ik (de koppijn was inmiddels gezakt) in het Bonnefantenmuseum in Maastricht waar een expositie gaande is van Kahlil Joseph, een jonge, Amerikaanse filmmaker. De dame bij de infobalie gaf met een kritische blik te kennen dat zij het een bevreemdende tentoonstelling vond. Bevreemd te worden lijkt me nu precies de juiste reden om naar een museum te gaan. Dat wat ik begrijp, hoef ik niet meer zo nodig te onderzoeken.

De expositie New Suns krijgt volop de ruimte in het Bonnefanten. Dromerige films worden in de één na de andere zaal getoond, waarbij de ruimte, het licht (en vaker nog het donker) en muziek onderdeel is van de voorstelling. Dromerig ja, van prettig en opzwepend tot vaker nog verontrustend en (inderdaad) bevreemdend. Het is een trip als je in staat bent het begrijpen los te laten, wat volgens mij een voorwaarde is voor prettig museumbezoek. Liep ik het eerste moment nog onbevangen en vrolijk de ruimte binnen, na een paar minuten al merkte ik op dat ik mijn nagels hard in mijn handen drukte van spanning. In een volgende zaal liepen de koude rillingen over mijn rug, in de volgende slikte ik een restje verdriet weg, in de laatste deed ik een dutje in een stapel fatboys. New Suns is zeer de moeite waard, wil ik maar zeggen.

Maar wat me erna aan het denken zette, was het besef dat ik in staat ben mij te laten raken. Dat lijkt voor de hand liggend maar dat is het niet. Op mijn leeftijd (42) is niemand nog onbeschadigd. De meeste mensen die ik ken zeulen een aardige bagage met zich mee, al dan niet voor een groot deel verwerkt. Niet iedereen blíjft in staat zich te laten raken. Sommigen verharden, verzuren, bouwen muren of kruipen weg als je te dichtbij komt. Zo is het nu eenmaal. Om het feit dat ik me laat raken vervloekte ik mijzelf vorige week nog even. Maar toen ik het museum uitliep wist ik weer dat ik niet anders zou willen. Dat ik liever mijn kop stoot zo nu en dan, dan nooit meer tranen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s