Je kunt er niet omheen

Ik heb een aantal keer in mijn leven de beslissing over leven en dood moeten nemen, of heb genomen. Want wat móet je nou werkelijk in je leven? Zo maande ik een arts mijn oma uit haar lijden te verlossen (wat natuurlijk niet gebeurde), vond mijzelf in twijfel over een vrucht in mijn schoot (waarover wellicht een andere keer meer), voerde het mereljong dood in een poging het te redden en liet eerder al een keer mijn oude, zieke hond inslapen.

Ooit op een mooie herfstdag werkte ik in de tuin. Toen ik de GFT-bak wegreed kwam daar een opengereten pad onder vandaan. Zijn buikje lag open, ingewanden zichtbaar. Kennelijk had hij een plekje gevonden in het wiel van de bak en met dat ik die wegreed, spleet ik hem open. Hij leefde nog. Er zat niets anders op, dan hem zo snel mogelijk uit zijn lijden verlossen, al was ik duizend keer liever omgedraaid en weggelopen. Ik bedekte hem met het kleurige herfstblad en liet een zware stoeptegel op hem neerkomen. Daarna moest ik zelf hard huilen.

Voor mij is het leven niet heilig. Ik geloof niet in God en wonderen, heb niets met religie behalve dat ik het mooi vind dat anderen er iets aan hebben. Ik denk dat het leven een mazzeltje is, een perfect sappige appel die je ziet hangen juist als je dorst hebt en je flesje water bent vergeten. Pak het, vreet het op tot het klokhuis en dat is het. Maar dat geldt voor het individu. Wat er allemaal gaande is tússen al dat levende organisme is wonderlijk in mijn ogen. Dat kan alleen maar gaan over grootste woorden; liefde, dankbaarheid, respect. Jezus man, je zou er bijna van gaan geloven en dat doe ik ook. In precies dat.

Vandaag liet ik een van mijn twee honden inslapen, na weken van aanmodderen, het beestje uit haar mandje tillen, toedekken en voeren, werd me langzaamaan duidelijk waar mijn behoefte stopte en het alleen nog ging om die van haar. Ze stierf in mijn schoot. Ik bedankte haar en zei me dat het me speet, omdat je nooit helemaal zeker kunt weten wat in deze de juiste beslissing is. Verdriet.

Nu zit ik alleen op de bank, met op mijn been de kop van de andere hond. Er branden kaarsjes in huis, de verwarming is aan. De kinderen zijn hun heil even bij vrienden gaan zoeken, straks zullen ze naast me kruipen. De klok van mijn dode oma tikt, dat stelt me gerust. Ik verheug me op kerst, waarin we ook hier zullen zijn, met de deuren dicht en de agenda’s leeg, met lekker eten en bokbier, Monopolie en Katan, met lieve mensen en liefde. Omdat je het maar beter beleven kunt, ook al houdt het ooit op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s