Ik denk dus ik besta maar ben ik ook wat ik denk?

Eén van mijn twee honden is ernstig ziek. Het is de minst leuke van de twee. De hond waar ik het minst van houd. Ja, ik kan het ook niet helpen en dat is nu juist het probleem. Hier thuis grappen we erover; Lucy is de hond van Heidi, en Luna is de hond van Lucy. Zo voelt het ook ongeveer.

Ze was al ziek toen ik haar in huis nam en de ziekte manifesteert zich nu in ernstige mate. Ik sta aan de vooravond van een beslissing over haar leven. Behandelen of afronden. Wat is het waard? Wat is het mij waard en wat is het haar waard? Maar belangrijker nog; hoe houd ik die twee zaken uit elkaar? En waarop baseer ik vervolgens mijn besluit?

Regelmatig bevind ik mij in situaties waarin ik de dringende behoefte voel mijzelf eens ernstig aan de tand te voelen. Situaties waarin ik handel vanuit een verstandelijke overweging en mijn hart zich hevig verzet. Of omgekeerd. Vaak zijn het zaken waarin angst een grote rol speelt. Zo smijt ik de deur wel eens dicht als ik dreig gekwetst te worden, word ik boos op een ander terwijl ik feitelijk boos ben op mijzelf of loop weg uit een gesprek omdat ik het niet aan kan. Maar ook eigenbelang is er een die de boel aardig kan verstoren. Het duurt soms even voor me duidelijk word dat ik iets zeg te doen voor de ander maar in werkelijkheid doe voor mijzelf. Interne conflicten. Ik vergeef mijzelf dat onvergeeflijke gedrag op één voorwaarde; dat ik de tijd die ik gebruik mij terug te trekken, de monsters tevoorschijn laat komen om ze recht in de bek aan te kijken. Mijzèlf recht in de bek aan te kijken. Onder ogen durf te zien wat er werkelijk gaande is en erop kan terug komen. Als de ander, wie dan ook, bereid is dit onderzoek aan te gaan, komen we er altijd uit.

Het onderzoeken van mijzelf verloopt doorgaans op dezelfde wijze. Ik trek mijn kaplaarzen aan, verlaat de bewoonde wereld en luister alleen nog naar mijn voetstappen in de kleigrond. Gaandeweg word me duidelijk wat de onderliggende angst is. Bang om slecht te zijn is er één die regelmatig aan de oppervlakte verschijnt. Bang om verkeerd begrepen te worden. Bang om te verliezen. Bang dus.

Angst is een woord dat de laatste jaren volop circuleert als iets wat we de baas moeten zijn. We laten ons immers niet bang maken! Maar angst is voor mij de grootste graadmeter van mijn zielenleven. Is er geen angst, dan staat er doorgaans niets van waarde op het spel. Ofwel omdat er volop vertrouwen is, ofwel omdat dat wat op het spel staat, weinig waarde heeft. Is er wel angst, dan dóet het ertoe.

Eigenlijk gaat het er voor mij niet om wat de ander vindt van mijn conclusie. Ik wil in staat zijn zuiver te handelen in dat wat ik doe. Dat betekent dat mijn belang voorop mag staan zolang ik daar eerlijk over ben. Maar ook dat als ik in staat ben de anders belang voorop te laten staan, ik dat onvoorwaardelijk doe. Dat laatste is verdomde lastig maar gelukkig kun je het daar dan weer over hebben. Er is niets mis met aan jezelf te denken, sterker nog, ik vind mijzelf de belangrijkste persoon van mijn wereld. Zonder mij zou ik er niet zijn. Het gaat erom dat ik zuiver denk en handel naar mijzelf en vervolgens naar de ander. Is het niet in eerste instantie dan wel in tweede.

In het geval van de hond wordt het mij gemakkelijk gemaakt. Een goede boom met haar opzetten over het onderwerp heeft geen zin. Maar met dat ik dit tik, realiseer ik me dat ik de behandeling een kans wil geven. Omdat ik er liever een einde aan maak en dat dan net iets te veel voor mijzelf zou doen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s