#Me too

Ik keek als tienermeisje naar de Amerikaanse comedyserie Who’s the Boss en was gefascineerd door de ogen van Alyssa Milano. Ik vond haar prachtig, wilde niets liever dan dat mijn helderblauwe ogen op slag zouden veranderen in die zwarte poelen van haar, mijn blonde krullen in die steile, donkere lokken van het tieneridooltje. Ik keek óók naar haar lijf, die blote schouders, die nek, ze gaf me de rillingen. De grappen in de serie lieten me koud. Ik keek naar die serie om háár te zien.

Dezelfde Alyssa Milano startte onlangs de #metoo campagne. De campagne die ‘viral gaat’ en vrouwen oproept zich uit te spreken als ze ooit te maken hebben gehad met ‘sexual assault or harrasment’. Het zijn er nogal wat, vrouwen die ooit in hun leven te maken hebben gehad met een seksuele aanval of seksueel zijn lastig gevallen. Dat verbaast me niet. Ik vraag me de hele week al af of ik mij moet uitspreken. Niet omdat ik moet nadenken of ik tot de juiste categorie behoor, maar of ik zin heb om me tot een groep te laten indelen. Voor dat laatste ben ik lichtelijk allergisch.

De berichten over verkrachtingen, aanrandingen, weigeringen en afwijzingen vullen het digitale luchtverkeer. Maar voor ik een besluit heb kunnen nemen over wat te doen met mijn eigen verhalen zie ik ook berichtjes voorbij komen als; ‘ik word regelmatig nagefloten, zóóó irritant’ en; ‘ik word regelmatig ongevraagd aangeraakt’, en dat plaatst alles in een nieuw daglicht. Het eerste wat ik denk is namelijk; gelúkkig word ik wel eens nagefloten, en; wat fíjn dat ik wel eens ongevraagd wordt aangeraakt! Is er nu iets mis met mij Dr. Corrie? Ik denk zelf van niet.

Nagefloten worden, bekeken worden of ongevraagd aangeraakt worden is voor mij niet per definitie ongewenst. Ik maak mijzelf daaraan ook met enige regelmaat schuldig. Sterker nog; ik vraag nóóit toestemming voor ik iemand aanraak, kijk iemand die mijn blik vangt met enige regelmaat langer aan dan strikt noodzakelijk en ik flirt ook nog eens zonder dat ik daarvoor toestemming vraag! Ik kan me niet voorstellen dat Alyssa dát bedoelde toen ze de tweet de wereld in stuurde. Ik vermoed dat ze het heeft over iets anders: (R.E.S.P.E.C.T?)

Mijn dochter was een jaar of acht toen ik met haar in haar kamer een gesprek voerde over wat je doet als iemand iets van je wil wat je níet wilt. Ik had het niet over mannen in het bijzonder maar over íemand, anybody. Ik wilde haar leren haar grenzen te voelen en zich op geen enkele manier te schamen voor het aangeven van deze. We probeerden het spelenderwijs uit. Stonden allebei aan een andere kant van de kamer en ik liet haar zich inbeelden dat ik iemand was, anders dan haar moeder bij wie ze in bed kruipt, met wie ze totaal zichzelf kan zijn en die ze vertrouwt boven alles en iedereen in de hele wereld. Ze was jong maar ik vond het van groot belang dat ze zich bewust was van het feit dat ze baas is van haar eigen zelf. Ik wil voor haar het voorbeeld zijn van een vrouw die met gespreide benen in de wereld staat. De spreidstand zorgt immers voor een bijzonder stevige stand, voeten goed geworteld in moeder aarde. Als iemand, wie dan ook, ook ik, over haar grenzen gaat, moet ze in staat zijn STOP te roepen. IK WIL DIT NIET. Ik leer haar dat je je als mens moet inzetten om te voorkomen dat iemand over je grenzen gaat. Dezelfde les, leer ik overigens mijn zoon ook.

Inmiddels is ze dertien, we herhalen dit spel met enige regelmaat. Ik kan haar nooit volledig behoeden voor de idioten op de wereld, daarvan ben ik mij terdege bewust, maar ik kan haar wel leren in haar kracht te staan.

Het is naar dat we in een wereld leven waarin zo’n groot deel van de vrouwen zich aangesproken voelt als ze ingedeeld worden in de categorie ‘seksueel belaagde vrouw’. Daarover hoeven we het niet te hebben. Dat irritant in deze een understatement vanjewelste is, is nogal gênant te moeten tikken. We hebben het over slopend, kwetsend, kapotmakend. Je eigen zijn als mens moeten beschermen tegen een ander mens is voorbij alle waardigheid. Wie snapt dat niet? Het is een cultuur waar we láááng over hebben gedaan die zo op te bouwen. Dat het tijd is het tij te keren is zo logisch als het feit dat we moeten ademhalen. Daarover geen discussie. Hoe we dat gaan doen is een vraag waarop niet één antwoord mogelijk is. Nee. Ik moet zeggen; hoe we dat gaan doen is een vraag waarop gelúkkig niet slechts één antwoord mogelijk is. Het enige antwoord is níet dat mannen zich moeten realiseren dat ze respect moeten hebben voor een vrouw. Die les op zích is al belachelijk. Het onderwerp is zoveel groter dan dat. Het gaat natuurlijk over respect van ons allen ten opzichte van ons allen, wie dan ook ten opzichte van wie dan ook. Respect betekent dat je de ander ziet als een waardig persoon, hoe anders hij/zij ook is dan jijzelf bent, hoeveel slimmer of dommer, of knapper, of lekkerder dan jijzelf bent. Dat je, wat je met die persoon zou willen doen, bewaart in een hokje in je dromen totdat je merkt dat die persoon je uitnodigt een stap te zetten. Niet alléén omdat je de ander pijn wilt besparen maar vooral omdat je jezelf gunt iemand te zijn die in liefde in de wereld staat. Liefde voor elkaar, ongeacht geslacht of leeftijd. En, het allerbelangrijkste voor jezelf. Laten we daar eens mee beginnen.

 

 

 

2 Replies to “#Me too”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s