Man

Er is een man in het vizier. Net nu ik me voorgenomen had alleen nog maar op vrouwen te vallen, godverdomme. Ik denk de hele week al aan hem en dat slaat nogál nergens op, vooral omdat ik hem op het eerste oog niet eens bijzonder aantrekkelijk vond ofzo. Die eerste keer was afgelopen zomer. Dat hij mij wel bijzonder aantrekkelijk vond, had ik wel in de gaten en dat maakte hem toch weer een stuk aantrekkelijker. Of vond ik hem nou wèl aantrekkelijk? Ik weet het goddomme niet meer.

Ik ben ziek thuis. Al honderd jaar en het gaat maar niet over, de griep. Of de tering dat kan ook. Iedere dag word ik een stukje lelijker. Als de man me nu zou zien, zou hij zich omkeren, zoveel is zeker. Misschien moet ik hem even opzoeken. Het kan maar afgelopen zijn. De griep duurt al tien dagen. Ik vind het voldoende om morgen weer naar mijn werk te gaan. Er komt een punt in ieders griep dat je het einde moet afdwingen. Het waren tien lamlendige dagen met een prettige onderbreking op de Hoge Veluwe, waar ik wonderwel aardig kon doen alsof ik géén griep had. Bij thuiskomst viel ik jammer genoeg meteen door de mand, met koorts en de hele santenkraam. Ik houd er niet bepaald veel van, wanneer de controle over mijn eigen zelf mij wordt ontnomen. De griep en die man hebben iets gemeen.

Ik kijk op mijn telefoon. Nog eens en nog eens. Tijdens mijn uitgebreide middagwandeling, waarin de honden mij langs de Waal sleuren, laat ik mijn telefoon thuis zodat ik kan nadenken over mijn nieuw op te zetten verhaal. Al dagen denk ik echter níet na over mijn verhaal, maar probeer ik uit te pluizen waaróm ik nou toch de hele tijd aan die man denk. En wat dénk ik dan helemaal? Ik bedoel; hoevéél kun je over iemand denken? Het gaat ongeveer zo: hoe ziet hij er ook al weer uit? Oja, zo ongeveer. Zal hij nog iets laten horen? Even checken, Oh nee mijn telefoon ligt thuis. Godverdomme.

Het zijn bepaald geen verlichtende gedachtes. Misschien komt het door de griep. Maar waarom ben ik geen eigen baas over mijn hoofd? Dát wil ik wel eens weten. Ik ben goddomme een nieuw verhaal aan het schrijven! Er ligt werk zát klaar voor twéé bundels en komend jaar ga ik afstuderen! Er is méér te doen dan in cirkeltjes te denken over een man!

Ik mail mijn therapeut. De therapeut die ik anderhalf jaar geleden verliet (hoho als cliënt) omdat ik vond dat ik klaar was. Ik herinner me nog goed zijn geruststellende woorden; “als er ooit weer een man ten tonele verschijnt, dan kom je eerst even met mij praten.” Dat lijkt me nu een goed idee. Ik mail hem om een afspraak te maken. Ik ga ervan uit dat hij mij binnen afzienbare tijd weer tot mijn betrekkelijk normale toestand kan brengen en die gedachte alleen al stelt me gerust. Hij mailt me vrij snel terug, binnen kantoortijd zeg maar. Ik moet een “intake” doen waar een “bijzitter” bij aanwezig zal zijn, mijn “casus” zal dan besproken worden met het “team” waarnaar een “behandelplan” zal worden opgesteld.

Ik bedank.

Ik vraag die man gewoon mee uit. Het kan maar gebeurd zijn.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s