Alles hat ein Ende (nur ein Wurst hat zwei)

Mijn vader zei het vroeger al met enige regelmaat. Als ik bijvoorbeeld weer eens liep te sippen over mijn boek dat uit was of de vakantie voorbij, maar het hielp niets. Ieder einde doet me pijn.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor het eerst op het woord nostalgie stuitte. Ik moet een jaar of veertien zijn geweest. Nostalgie: een romantisch heimwee naar vroeger, zo noemde van Dale destijds mijn van-muziek-doordrongen-tranendalen waarbij ik mistroostig uit het raam hing en stiekem peukjes in de regenpijp wierp, en ik was blij te ontdekken dat mijn ziekte een naam had. Ik leed aan een behoorlijke ernstige vorm van continue nostalgie; een pijnlijke en vrijwel voortdurende kwaal vol worsteling met iedere vorm van afscheid nemen die zich uit in pijnlijk hartezeer máár met geen enkel risico op vroegtijdig sterven. Dat laatste is natuurlijk geruststellend.

Vandaag is de laatste dag van mijn vakantie. Ik mis mijn poëzievriendjes van de Poëziebus en ik mís de Poëziebus. Ik mis de tijd dat ik nog naar de Poëziebus moest gaan en ik mis de tijd dat ik nog nooit van de Poëziebus had gehoord. Ik mis mijn vakantie. Ik mis Berlijn en ik mis dat ik nog nooit in Berlijn was geweest. Ik mis Oost Duitsland en ik mis dat Oost Duitsland nog in het verschiet lag, geschreven in mijn agenda waar ik soms in vooruit blader om te zien wat me nog allemaal te wachten staat, maar wat er nog niet is. Ik houd van dingen in het verschiet meer dan van de dingen in een fotoalbum, van de laatste moet ik huilen.

De tijd gaat me te snel. Het is een gedachte die me rond diezelfde levensfase voor het eerst overviel. Voor mij gaat de tijd te snel. Ik heb voortdurend pauzetijd nodig, tijd waarin ik de wereld in pauzestand kan drukken zodat ik mijn hoofd om al dat is gebeurd kan krijgen. Het is niet dat ik niet wil dat mijn kinderen groot worden en het huis uit gaan, geloof me; ik wíl dat ze groot worden en het huis uitgaan en ik moet er niet aan denken dat ze opnieuw klein worden. Ik houd van ontwikkeling, spring van het ene avontuur in het volgende wat alleen maar kan betekenen dat ik volledig opensta voor verandering. Ik voel dus niet de behoefte om de boel te bevriezen. Maar toch, nostalgie voortdurende nostalgie, romantisch heimwee naar al dat is geweest, dat me is ontglipt, wie ik ben verloren, of wat ik heb gedaan, afgerond en ingekopt en de verdomde wetenschap dat wat is geweest, is geweest.

Morgen weer een dag. Ik heb er zin in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s