Staal

We hebben Zwolle verlaten na een heerlijk uitgebreid ontbijt en een korte nacht. Voor vertrek rolde ik in de tuin voor het Mercure Hotel mijn yogamatje nog even uit voor een reeks zonnegroetjes. Gegroet zon, waar je ook bent.

Gisteren waren we te gast bij kunstenaar Ronald Westerhuis, de man van staal. In hartje Zwolle heeft hij zijn eigen speeltuin gecreëerd; aardige loodsen, flinke buitenplaats, volop ruimte om vrij te kunnen werken en dat doet hij ook. Van staal maakt hij prachtige werken die een serene rust uitstralen. Kalmte, weerspiegeling, reflectie, warme kou. Ik moet er nog woorden aan geven, dat volgt.

Onze Poëziebusbaas had in de middag koppels van ons gemaakt. Samenwerken met iemand uit de groep die niet al je trouwe mattie was gebleken maar iemand nieuw. De zon scheen, het was de warmste dag van de week. Ik droeg een jurk boven mijn laarsjes en voelde hoe mijn huid de hele dag lurkte aan de vitamine D.

Samen gingen we iets maken. Oud werk bij nieuw werk. Herschrijven, invoegen, uitsnijden, weglaten, bijkrabbelen. Vervolgens waren er tien hele minuten beschikbaar per setje dichters, om met de band te oefenen. Dat moest voldoende zijn voor een optreden voor de avond. En dat was het ook! Het werd een feest van grenzen verleggen, barrières doorbreken, veiligheid verbranden in het grote vuur en dansen! Man, wat hebben we gedanst. Ik kreeg bezoek van het liefste meisje dat ik ken. Ze is bijna dertien en deed ’s middags samen met haar nichtje mee met de kinderpoëzie workshop ‘woordbreien’. Het eindresultaat lieten ze tijdens het avondprogramma horen, geen schroom, geen angsten, gewoon hup die microfoon in handen en ten overstaan van een aardig dichtend publiek hun eigen gedicht ten gehore brengen. Als iedereen zo vol overgave zou kunnen doen wat hij wil doen en het zo vol liefde en trots kan brengen met niets anders dan de wil om zichzelf te délen, zou de wereld een mooiere plek zijn.

Het avondprogramma liet haar eindgrens zonder tegensputteren opschorten. Dansen bij het vuur op de parkeerplaats. De schroom achter je laten en de microfoon nemen wanneer je iets hebt toe te voegen en je welkom voelen, meer was er niet nodig vannacht. Het enige nadeel aan ons bezoek aan Zwolle kan zijn dat we het hoogtepunt op dag vier al hebben bereikt.

We zullen zien, wwwwweeeeee zúllen zien.

One Reply to “Staal”

  1. Met veel en fiks toenemende hoeveelheden plezier lees ik je ‘stukjes’, Heidi!

    Ik heb t –ondermeer!- niet zo op bussen en zeker niet met busladingen vol dichters, maar zoals jij het opschrijft…dat doet me schaterglimlachen.

    Juist ook omdat je de kinderen –die we alleaal ooit waren- werkelijk weer leert en laat voelen dat dat mag: woordbreibakken en lekker letterkakken.

    Hrt

    Vanuit een geregenzomptigst nijmegen

    Ruud

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s