Schaamte en vooroordeel

Het niet hebben van vooroordelen is best lastig. We hebben ze immers niet voor niets. Mensen categoriseren geeft overzicht. Het stelt gerust enigszins te snappen wie we tegenover ons hebben. Ik betrap mijzelf er met enige regelmaat op; ik dacht dat iemand dan ook wel zus en zo zou zijn, aangezien hij al had laten zien van dit en dat te houden en bovendien ja, met díe ogen, díe blik had ik meteen al in de gaten dat het dan wel zo ongeveer die kant uit zou gaan. Je snapt het. Ik zit er regelmatig naast. Wat zeg ik, ik zit er bijna altijd naast. Hoe fijn!

In de winkel gebeurt het soms sneller dan ik met mijn ogen heb geknipperd. Op basis van uiterlijk, een oogopslag, een tas heb ik al geconcludeerd dat iemand komt vragen naar bv. chicklit, wat we niet verkopen. Ik maak me klaar om antwoord te gaan geven op de te verwachte vraag (Waar heb je Jill Mansell?) en dan rolt er uit zo’n mond: hebben jullie alléén De Idioot van Dostojevski op voorraad? Kortsluiting.

Schaamte overvalt me altijd direct. Ik voel me dom. Zó dom, omdat ik pas op dát moment in de gaten heb dat ik het al dacht te weten. Maar de schaamte wordt altijd direct opgevolgd door opluchting omdat eigenlijk niets fijner is dan de realisatie dat de medemens je blijft verrassen. Dat we dus met z’n allen níet zo zijn zoals we denken te denken, maar altijd weer anders. Iedereen is altijd weer anders en jij, de ander, weet daar eigenlijk geen zak van af. Hoezee.

Dat Brusselmans dus helemaal los gaat over Anouk is dus op geen enkele manier een belediging voor Anouk. Op geen enkele. En ik hoop dat ze in staat is dat te zien. Brusselmans gebruikt een betaalde plek, namelijk een column in de Nieuwe Revu, om alles wat hij denkt te weten over Anouk neer te kwakken op de meest beledigende wijze die hij heeft kunnen bedenken. Over haar afkomst, over haar ouders, over haar partnerkeuze en de keuze voor haar kinderen. En al die stappen in haar leven vult hij in op de meest clichéachtige wijze die je maar kúnt bedenken. Ongeveer zo; achterbuurtvolk is trash, wegloopkinderen hebben het verdiend, verschillende vaders voor je kinderen is achterlijk. En dat is werkelijk zo’n beperkte levensvisie dat het eigenlijk hilarisch is.

Als het niet intens jammer zou zijn geweest. Want natuurlijk gaat het nog verder dan dat. Het al hebben van vooroordelen ervaar ikzelf als uitermate beperkt. Ze uitspreken is beledigend en onnodig. Maar je positie als kunstenaar inzetten om ze publiekelijk tentoon te spreiden, omdat het kán, dat maakt de wereld een lelijkere plek. En dat is eigenlijk heel erg verdrietig.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s